Vandaag alweer de laatste dag van onze vakantie … dus na een overdadig ontbijt verlaten we het Occidental Tamarindo resort en gaan we op weg naar San-José … een tocht van ca. 260km en ca 5 uur rijden.

Op YouTube hadden we videos gezien van Crocodile Bridge dat toevallig op onze route lag. Dus besloten we ook Crocodile Bridge te bezoeken, een brug over de Tarcoles River, die bekend staat als habitat voor veel grote krokodillen.

Bij een tussenstop kwamen we een ietwat eigenaardige Nederlander tegen die Nederland ontvlucht was. Hij was onderweg naar Panama om weer 3 maanden legaal in Costa Rica te mogen blijven. Na een kort gesprek probeerde de man ons ervan te overtuigen dat de aarde 🌍 plat was en niet rond. Wim verloor al snel zijn geduld en liep weg, Renate volgde niet veel later en alleen Marilyn liet de man beleefd en geïnteresseerd uitpraten. Ik wist van recent nieuws dat ons land 150 duizend mensen telt die geloven dat de aarde plat is … onze vriend behoorde tot deze groep.

Bij Crocodile Bridge kregen we waarvoor we gekomen waren ….

Hierna verder naar San José, waar we na een bezoek aan de McDonald uitkwamen bij hotel Fleur de Lys … een romantisch en ietwat klassiek hotel in het centrum van San José.

Om nog wat souvenirs te scoren verwees de hotel eigenaresse ons naar de central market die tot 18.00 open zou zijn. In het mega drukke verkeer kwamen we 10 minuten later aan in een mierennest in een achterbuurt van San José. In de inmiddels schemerige straten probeerde mensen hun waar te verkopen. Rob en Renate vonden gelukkig de knuffels die ze zochten.

We vielen klaarblijkelijk op als Westerse toeristen en werden aangesproken en gevolgd door groepjes jongeren die om geld vroegen. Sommigen staarden ons aan en zochten de confrontatie. Het voelde echt niet goed en we besloten direct terug te gaan naar onze auto, die we in een lokale parkeergarage hadden geparkeerd. Costa Rica is een schitterend en veilig land, maar San José voelt niet als een veilige stad.

In de buurt van het hotel vonden we nog een aardige eettent voor ons laatste avondmaal, wat ons uitstekend smaakte!!

Morgen weer naar huis, het was een bewogen avontuurlijke en bijzonder gezellige vakantie!!

Rob en Wim waren vroeg gaan vissen in de zee en rivier achter het resort, waar volgens de bordjes krokodillen zouden zitten. Er werd gevist met panga filet die Wim de avond daarvoor had gebietst in de keuken. Helaas werd er niets gevangen …. de mannen hadden niet eens beet gehad .

Het plan was om vandaag maar weer eens een dagje te vegeteren. Na het ontbijt werden we uitgenodigd voor een partijtje watergymnastiek in het zwembad. Rob, Renate, Wim en een groepje locals deden mee. Op aangeven van de animatie-meneer deden we eigenaardige oefeningen. Rob en Wim veranderde in een stel baldadige kinderen en probeerden onder water elkaars zwembroek uit te trekken.

Na oefeningen te hebben gedaan in een kring, moesten ook de handjes in de lucht … Rob huppelde met een blij hoofd door het water …. om je kapot te schamen …. Toen werd de groep in tweetallen opgedeeld, Wim bij Renate en Rob bij een kleine dikke Spaanse vrouw met geel badpak. Als een sleepboot moesten we elkaar ombeurten door het zwembad slepen. Rob sleurde de dame met geel badpak als Smit Tak door het zwembad 🛳🛳 en had het mooiste uitzicht van ons allen. Marilyn deed alsof ze ons niet kon en er niet bij hoorde.

Vroeg in de middag kwam Wim met zijn handgewassen onderbroeken aanlopen, die op het balkon maar niet wilde drogen. De onderbroeken werden op meerdere bedjes uitgestalt en in de zon gedroogd. Het was inmiddels over 12:00u dus werd er Coba Libre gedronken. De angst bestond dat Rob en Wim einde dag zouden eindigen als de man in onderstaand filmpje ….

Het bleek gelukkig mee te vallen en Wim viel niet eens in slaap!!

In de middag wilde Rob toch nog even wandelen en krokodillen spotten. Op het internet hadden we vernomen dat er jaarlijks ca. 1000 mensen omkomen door een krokodillenaanval. Dit gaf ons toch een ander beeld op dit dier. Tevens vonden we een recent nieuwsartikel van een golfsurfer die voor de kust van Tamarindo was aangevallen door een Krokodil …. voor ons resort notabene 😱😱

De nieuwsgierigheid won het toch van onze angst en we besloten om de drooggelegde bedding (het was inmiddels eb) aan de overkant van de rivier af te lopen in de richting van de mangrove bossen. Dit leek ons het ideale onderkomen voor een krokodil. Om hier te komen moesten we de rivier ter hoogte van de branding oversteken. Het water kwam hier toch nog tot aan de middel. Met de nieuwsartikel in het achterhoofd waadde we snel door het water heen. We waren kien op eventuele sporen, maar alles wat we tegenkwamen waren vissen en tal van vogels

In de avond gezellig in de lounge gechild, sterke verhalen verteld en enorm gelachen … het begon te wennen zo’n resort … De avond afgesloten met een romantische foto van het reisgezelschap …

Vandaag door naar Tamarindo, met als doel het Occidental Tamarindo resort, een all-in vreet paradijs. De eigenaresse van Flying Crocodiles werd niet enthousiast van deze keuze, omdat het volgens haar een commerciële bedoeling was voor mn Amerikanen. Wim was het hier mee eens, maar in het kader van afspraak=afspraak volgde Wim en verlieten we Flying Crocodiles.

Het Occidental Tamarindo resort was gelegen aan de rand van Tamarindo en natuurlijk gesitueerd aan het strand. Het park had een belabberde toegang via onverharde slecht onderhouden wegen … apart wel voor zo’n concern.

Ondanks dat we niet geboekt hadden, konden we voor een redelijke prijs per nacht inboeken, althans volgens het rekenmodel van Rob en Renate …. eten inbegrepen.

We boekten direct 2 nachten en kregen een armbandje om, als bewijs dat we nu ook bij deze vreetsekte hoorde. Officieel mochten we 15.00u pas inboeken, maar het bandje gaf ons direct toegang tot de lunch …. met een lekker biertje …

Het resort bleek een waar hedonistisch paradijs te zijn, met bergen eten, sloten drinken & drank, een mega zwembad, ligbedjes, animatie, een spelende salsa band, etc. etc. Dit was andere koek dan we tot dat moment gewent waren.

We misten alleen onze vrienden …. de wasberen. Maar ook dat bleek goed te komen …. in de avond slopen er 2 wasberen tussen de stoelen van het buitenterras …. op zoek naar eten. Ze deinsden nergens voor terug.

Ook de leguanen waren van de partij en lagen rustig te zonnen op de heggen en in de steggen.

De animatie tijdens het avond programma was vooral gericht op de Spanjaarden. Ze deden een schoenenspelletje dat zonder ondertiteling niet goed werd begrepen ….. alleen Renate snapte het spelletje en leverde haar schoenen in. Uiteindelijk piepten we er voorzichtig tussenuit … met schoenen.

Benieuwd hoe het slaapt in dat grote luxe bed, welterusten!

Prima geslapen en niet wakker gebruld door de brulapen, zoals de eigenaresse had voorspeld. Het is mooi weer vandaag en het plan is om Playa Samara te gaan bezoeken.

Betekend wel dat we het modderpad terug moeten naar Samara … met risico’s op vastlopers en lifters … de route is maar ca 8 kilometer maar neemt toch nog altijd 45 min in beslag.

We kwamen ietwat geklutst maar veilig aan in Samara en vonden ook het strand. Op zich een mooi ruim strand … maar we waren inmiddels verwent …. Op het strand boden een aantal vriendelijke hippie-achtige jongeren diensten aan de toeristen. Het was een lekker stranddagje, met vissen, snorkelen, lezen en niets doen …

In de middag weer lekker chillen aan het zwembad van Flying Crocodile met een beetje tafeltennissen en een zelfgebakken omelet als snack.

Vlak voor het eten stelde Rob voor om toch nog even aapjes te spotten. Toen Rob en Wim eenmaal het pad waren afgelopen, begon het enorm te regenen. Even schuilen leek zinloos . . . Wim moedigde Rob aan om door te lopen naar het strand. We kwamen als 2 verzopen katten aan . . . .

De golven op de zee waren enorm . . . de regen en het snel invallende duister noopte ons om maar weer terug te gaan naar de meiden . . . Ook niet via de oever van de rivier dit keer, maar gewoon via het pad. Geen apen gespot vandaag, maar wel weer een mooie belevenis.

Later op de avond een Hollandse maaltijd met gehaktballen, bloemkool, broccoli en aardappelen … bereid door Rob en Wim. Tijdens het eten werden we begluurd door een wasbeer die op het dak van onze lodge was gekropen.

Morgen door naar onze all-inclusive bestemming in Tamarindo …. dus op tijd maffen.

Vandaag op weg naar Samara, een gemoedelijk tropisch strandplaatsje waar Rob een leuke locatie heeft gevonden op Booking.com. ‘Flying Crocodille’ net buiten Samara. Het eerste deel ging voorspoedig. Zelfs zo goed dat we de koffiebreak uitstelde omdat we nog maar een half uurtje hoefde. Dit was nog niet besloten of de weg veranderde in een grind/zandweg waar Wim zijn stuurkunst werd getest 👍. De weg werd smaller en…………….. een rivier😳. Op internet zie je van die filmpjes dat er dwars door de rivier gereden wordt maar deze zag er wel heeeel diep uit. Maar onze Wim is niet voor 1 gat te vangen dus schoenen uit en de rivier in om te kijken of het mogelijk was, Google Maps gaf het tenslotte aan😳. Toch wel een beetje met knikkende knieën na de opmerking van Mer dat er misschien wel krokodillen zitten🙏🏻

Na meting Hebben we Wim kunnen overtuigen dat het water door de portieren naar binnen zou lopen. Dus terugrijden en een alternatieve route nemen.

Wel eerst Een stukje verder een plas en koffiepauze bij een plaatselijk koffietentje. Rob had hoge nood dus hij was al uit de auto gesprongen en naar binnen gegaan. De auto begon te piepen en gaf aan ‘no key detected’ , (zo’n los ding die je niet in het contact hoef te steken en als de motor draait hij blijft draaien). Wim en ik keken elkaar aan en dachten hetzelfde: sleutel verloren bij de rivier😩. Mijn hart sloeg over, Wim was zijn hardloopschoenen al aan het aandoen om terug re rennen toen Rob uit de wc kwam. Dit keer waren we blij met zijn tekst😊 ‘de sleutel? Die heb ik’. PFfff

Na de koffie met lekkere cake de nieuwe route volgen. Het begon goed. Onderweg een meisje die daar alleen in het bos liep meegenomen en weer door. Linksaf en toen werd het een zandweg, geulen, modder en …..een graafmachine op de weg. Kunnen we er langs??? Klinkt als een uitdaging voor Wim, Ja johhhhhh…,,oeps auto vast😩 Gelukkig probeert Wim dit met een tractor naast ons want er was geen beweging meer in te krijgen. De man kwam gelijk in actie en trok ons uit de greppel.

Onze weg vervolgen en niet veel verder kwamen we bij de Flying Crocodille.

De vriendelijke dame was enigzins verbaast dat wij kwamen door de moeilijk begaanbare weg. Ze liet ons de verschillende huisjes zien waaruit we een keuze maakten.

Een heerlijk groot appartement met uitzicht over het complex. Een prachtige tuin, zwembad met ligstoelen en zitjes. Tafeltennis en biljart.

Flying Crocodile is een mooi complex, vlakbij het strand, middenin de jungle en ruim opgezet met 10 verschillende huisjes en een hotel. Met een schitterende tuin met een klein mooi zwembad, mooie bomen & planten en omgeven door de jungle. Achter onze lodge stroomt een klein beekje de jungle in. Het is een plek waar je ieder moment een wild dier zou verwachten.

We zijn de enige gasten, wij weten waarom🤣, en mogen dus zelf een huisje/appartement uitzoeken. We gaan voor het ruime appartement met trap omhoog, arme Mer😱.

Nadat we eenmaal onze spullen hadden uitgepakt, besloten Marilyn en Renate bij het zwembad te gaan chillen. Rob en ik besloten te gaan hardlopen in de richting van de oceaan. Het viel zwaar om in deze hitte te gaan lopen, maar als een stel verwachtingsvolle kinderen renden we het pad af de jungle in.

Aan het einde van het pad links en na een paar kilometer was daar de Oceaan. Het strand werd gevormd door enorme rotspartijen. Er lagen enorme stapels drijfhout op de rotsen met stronken, lianen en andere unieke houtvormen die graag als decoratie hadden willen meenemen.

Een stukje verderop kwamen we bij een brede rivier monding. We besloten de oever langs te lopen, landinwaarts, langs de mangrove struiken op zoek naar misschien wel krokodillen 👀👀

Een stuk verderop blokkeerde de struiken de oever en konden we niet anders dan door de bosjes op zoek te gaan naar een pad …. toen we uitkwamen bij een verlaten huis. Het bleek een onbewoonde pizzeria te zijn uit vervlogen tijden. Waarschijnlijk ooit gestart door een optimistische westerling die ervan overtuigd was dat iedereen deze reis zou ondernemen voor een pizapunt. Het liep anders … de pizzeria was inmiddels overgenomen door wespen en een leger met vleermuizen.

Een stuk verderop vonden we de weg waarop we gekomen waren … en een groep met aapjes die voor ons wilde poseren.

Eenmaal terug in het hotel samen met Rob de auto gepakt richting het dichtstbijzijnde winkeltje. Als beheerder van de pot loopt Rob standaard eerst naar de bier en gaat dan op zoek naar de overige boodschappen. We lijken inmiddels op een getrouwd stel … ik loop er schaapachtig achteraan en mocht ook een flesje whiskey meenemen om te mixen 😆

In de tuin van het hotel nog even een potje tafeltennis gespeeld. Rob en Renate blijken geoefende tafeltennissers … wat ze natuurlijk aangrepen om Wim te vernederen.

De eigenaresse zou vanavond een gerecht serveren. Inmiddels was er ook een jong Duits stel met een klein kind aangekomen. Samen aten we de ietwat vettige maaltijd, toen er nog meer gasten arriveerden … de vrienden van Rob!

Vandaag afgesproken om naar het strand te gaan. Laura adviseerde ons Playa Ocotal, omdat hier aan het strand een restaurant zou zitten, waar Marilyn kon zitten.

Gisteren hadden we een baaltje rauwe vis gebietst bij restaurant Soda Jardin voor het vissen. Onze vriendelijke vriend gaf aan dat dit uitstekend visaas was. Met behulp van een mes en snijplank van Laura sneed Wim de vissen aan stukken.

Onderweg naar het strand reden we door Hermosa, een chaotische commerciële winkelstraat met veel restaurant, winkels, cafe’s, etc. We spraken af hier in de avond even te gaan kijken.

Het advies van Laura bleek uitstekend, het plaatselijk restaurant lag direct aan het strand en aan de rand onder een grote boom hingen fraaie mooie schommels waar Marilyn en Renate konden zitten. Met een betonblok als voetsteun was Marilyn gesetteld.

Het strand was vol met leven, grappige en vooral brutale vogels met een fonteintje op het hoofd.

En een grote Varaan die op zoek was naar eten.

Na het strand wat verkend te hebben, besloten Rob en ik te gaan vissen. Onderweg langs het strand zagen we een aantal pelikanen jagen …. wie denkt dat dit luie afwachtende vogels zijn heeft het mis. Met een enorme duikvlucht duiken de vogels gericht in de oceaan om in een school met vis te landen.

Onze visplek had alles in zich om wat te vangen. We hadden per direct beet. Je zag de vis onder water op het aas duiken en het was een kwestie van tijd … Wim had een aantal keren goed beet, maar helaas trok de vis alles stuk. Rob haalde een soort aal boven water die leek op een Murene. Gelukkig viel het dier op de kant van de haak en glibberde het terug in de zee. Wim had nu goed beet … de hengel stond zo krom als een hoepel en in de zee sprong een lange dunne vis fanatiek boven water ….. maar helaas ook deze vis wist los te komen. Tenslotte had Rob een moddervette vis aan de haak die er net boven water afviel … Eindstand: 1-0 voor Rob.

Na het vissen nog even gechild bij het restaurant en terug naar Laura, toen het aardig begon te regenen. Renate kreeg weer eens een opvlieger en koelde af in het zwembad.

In de avond weer gaan eten bij onze vriend van gisteren …. wat dankzij het “jumbo shrimps” menu van Renate tevens de duurste avond werd … Direct daarna nog een ijsje in de drukke winkelstraat en het was weer goed voor vandaag.

Wederom een mooie dag!

Vanmorgen was het zowaar droog in Begaces, maar het was onverminderd donker en bedompt. Gillend naar de volgende bestemming dus. Er was geen ontbijt inbegrepen, dus zijn we na vertrek langs de plaatselijke bakery gereden om hier wat broodjes en banket te scoren. Het was een primitief ontbijt, maar toch gezellig. Hierna direct door maar onze volgende bestemming ….

Het reisschema was inmiddels aangepast. Het plan was om via Rincon-de-la-Vieja naar Hermosa te reizen, een dorp langs de Atlantische kust, bekend om zijn mooie stranden en baaien. Rincon-de-la-Vieja is gelegen in een vulkanisch gebied met een actieve vulkaan en diverse thermale bronnen. Het gebied rondt de vulkaan lijkt op een attractiepark met natuurlijke attracties waarvoor moet worden betaald.

We besloten ons op te splitsen …. Rob en Renate gingen bubbelen in de warmwaterbronnen en Wim en Marilyn besloten samen in de omgeving te gaan relaxen. Ondanks dat Marilyn ondersteund moest worden en slechts kleine stukjes kon lopen, werd het een leuke ontspannen dag.

Aan het einde van de middag nog een leuk kiekje van een traditionele Costaricaanse koe-en-wagen …

Rob en Renate hadden het ook leuk. Samen ontspannen in een heetwaterbron en poserend op een hangbrug tussen de bomen.

Op Renate haar uitdrukkelijke verzoek bewoog ook Rob zich over de hangbrug …

Om 15.00u weer verzameld en verder gereisd naar onze bestemming Hermosa, waar we ca. 17.00u aankwamen. Hermosa ligt aan Golfo de Papagayoh in het Westen van Costa Rica. Dit keer hadden we niets geboekt, maar hadden we een B&B op het oog. Dit bleek geen succes te zijn, het herinnerde ons aan die zwarte grot in Begaces. Ook al deed de Duitse eigenaar een genereus bod, besloten we even verder te kijken naar een volgende accommodatie.

We kwamen uit B&B Laura’s Place aan Playas del Coco. Laura bleek een aardige jonge dame, die in haar eentje het B&B runde. Er liepen 2 kleine hondjes rond die ons vrolijk begroette. Het voelde goed en nadat we een goede deal hadden voor 2 dagen, pakte we onze spullen uit.

Op aanraden van Laura vervolgens gaan eten in een typisch Costaricaans Restaurant Soda Jardin, die werd gerund door een sympathieke grijze man met een vlotte babbel en een ondeugende blik. De man had een gunfactor en wist ons 2 grote red-snappers aan te praten. Het bleek geen miskoop te zijn. Het werd een gezellige avond, waardoor de bewogen 2 dagen ver achter ons leken te liggen …

Eenmaal thuis nog een klein afzakkertje …. 2 blikjes Cuba Libre (rum cola) bleken genoeg om instant in coma te raken.

Tot morgen!

Door alle commotie zijn we 14/10 vergeten, bij deze alsnog.

Vannacht redelijk geslapen … De wond aan Marilyn haar arm lijkt rustig en doet alleen pijn bij aanraking. De voet blijft wel pijnlijk. Marilyn heeft zich vannacht kunnen redden met alleen penicilline en heeft de zware pijnstillers en dus ook de maagbeschermers niet nodig gehad, wat goed nieuws is!

Ze begint zich inmiddels te beseffen wat er is gebeurd. We hadden pech of eigenlijk geluk gehad? Het had sowieso slechter kunnen aflopen. Marilyn is nu beperkt in haar mogelijkheden, wat tijdens de vakantie toch best een domper is. Mede dankzij de positieve instelling van Rob en Renate werd het gezellig en werd Mer optimaal vertroeteld.

Bovenstaande had Wim al geschreven. Hij schrijft dat Rob en ik positief zijn ingesteld maar dit geldt meer voor Marilyn, de bikkel💪

De route aangepast, vandaag op weg richting de kust maar halverwege een tussenstop met overnachting in Begaces. ‘Iets anders’ dan we ons hadden voorgesteld😩. Een spookie stadje waar niets te beleven is. Door de regen werd dit nog meer versterkt. Marilyn ging even lekker op bed liggen en wij het centrum in. Echt een vervallen stadje met af een toe een winkel. We kwamen bij de stadskern met wel een mooie kerk waar we naar binnen werden gevraagd door een oude lieve man die aan het dweilen was. Hij leidde ons de kerk rond en vertelde vol overgave (waar we niets van begrepen). Hij kon ons wel duidelijk maken dat hij de klokkenluider was door voor ons de klokken te luiden, waarna hij zelf hard moest lachen🤣. Hierna wat boodschapjes gedaan en een eetgelegenheid gevonden voor de avond. Onderweg nog wat dansmariekes op het stadsplein zien oefenen wat de enige aktiviteit van dit stadje was.

Terug gekomen in het donkere hol was Marilyn aan het wandelen met de dame van het hotel die haar krukken had gegeven. De lichtjes gingen aan en zelfs een kerstboom stond er al, wat een gezelligheid😊. Even een drankje al zittend in een schommelstoel om hierna te gaan eten. Het eten was gelukkig goed en sowieso gezellig!

Vroeg naar bed in deze troosteloze omgeving, morgen beter😊

Afgelopen dagen even geen nieuwe blogs, vanwege turbulente paardenrit vandaag.

De dag begint goed, het was bewolkt maar droog en de afspraak was dat we vandaag gingen paardrijden, een zeer populaire activiteit hier in La Fortuna. Er zijn diverse tracks rond de vulkaan en verschillende aanbieders van Horse back riding.

We besloten richting het national Parc Arenal te rijden en onderweg een geschikte aanbieder te selecteren. We kwamen uit bij Don Carlos en troffen hier Will, een jonge zeer vriendelijke Costaricaan. Na een beetje afdingen hadden we een deal voor 4 personen. Om 13.30 zou de tour aanvangen … waarschijnlijk alleen voor ons vieren.

Eerst nog even wat boodschapjes doen bij de plaatselijke supermarkt en thuis lunchen … Na de lunch terug naar Don Carlos waar de paarden al klaar stonden.

Rob zat op Tarzan, Renate op Blacky, Marilyn op Gato en ikke op Lucifero … wat voor mijn gevoel afgeleid was van Lucifer … in de bijbel bekend als de duivel. Renate maakte de opmerking dat Lucifero zn oren maar achteren stonden en dat het dier dus geïrriteerd leek. Onze paardenfluisteraar Will gaf aan dat hij gewoon graag wilde vertrekken.

Bij vertrek melde Will dat hij niet meeging, maar dat zijn collega Isaak ons zou begeleiden. Isaak kwam na een paar minuten aanscheuren en bleek ook een hele vriendelijke vlotte gozer te zijn.

De tocht begon ietwat ontwenning, alleen Renate liep als ervaren ruiter direct voorop. Marilyn ging ook goed, ze zat kaarsrecht op het paard en leek geen greintje angst te hebben. Wim wilde teveel sturen, wat Lucifero niet leuk vondt. Rob had wat weg van Averell, de langste, hongerigste en lompste Ruiter van de Daltons.

De tocht was fantastisch en voerde door een schilderachtig landschap, door beekjes, bossen en door weilanden.

Onderweg kwamen we een luiaard tegen, die onderweg was naar beneden. Luiaards vertelde Isaak zaten ca 6 dagen in de bomen en kwamen 1 dag naar beneden om te poepen. Rob reageerde direct met de opmerking … “bij jou is dat precies andersom Wim”.

Isaak reed afwisselend voorop en achterop en hield ons goed in de gaten. Zodra we een weide binnenliepen, opende opende hij het hekje, zodat we er allemaal door konden. Lucifero het paard van Wim bleef geïrriteerd en bokte een aantal keer tijdens het lopen.

We liepen een heuvel op, toen het misging … Lucifero trapte naar achteren in de richting van het paard van Marilyn, die daardoor steigerde, waardoor Marilyn ervan af viel en in het prikkeldraad terecht kwam. Direct begon ook Lucifero, het paard van Wim, te steigeren, waardoor Wim haaks op het paard kwam te zitten en er ook bijna vanaf viel.

Het was direct duidelijk dat het ernstig was, Marilyn gilde, had veel pijn aan haar benen en verloor veel bloed. Ze bleek vele schrammen en een serieuze diepe vleeswond te hebben aan de binnenkant van haar rechterarm. Daarnaast had ze veel pijn aan haar rechterbeen, waarop ze amper kon lopen. Goddank was ze niet getrapt of geraakt door het paard.

De schade bleek serieus en het werd duidelijk dat er er medische hulp moest komen. Isaak was ook in paniek en was direct aan het bellen. Rob wist niet goed hij van het paard moest komen en keek hulpeloos in de rondte. Op aanwijzing van Isaak, begeleide Wim en Renate Marilyn de heuvel op in de richting van een huisje.

Hierna ging het allemaal snel en zaten we na 10 min bij de spoedeisende hulp Unimed in La Fortuna, wat later een privé instelling bleek te zijn. Will en Isaak bleven bij ons en zaten met een bedrukt gezicht te wachten op de diagnose.

De kliniek oogde wat primitief maar wel professioneel. Marilyn gedroeg zich kranig en rustig. Een vriendelijke ietwat dikkige assistent maakte de wond schoon en fluisterde geruststellende Spaanse woorden.

Niet veel later arriveerde de opgeroepen arts … een jonge vent met lang haar en een heldere blik in zijn ogen. De man sprak vloeiend Engels en stelde diagnose. Hij had een goede binnenkomer toen hij aangaf niet te geloven dat Marilyn 52 was … hij schatte haar 39 …. DE slijmbal!

De arts handelende als een professional en desinfecteerde de wonden zorgvuldig met diverse middelen. Ze had geluk gehad volgens de arts, onder in de wond lag de slagader, die we zichtbaar op het ritme van de hartslag op- en neer zagen bewegen. Marilyn kreeg een plaatselijke verdoving, waarna de grote en wat kleinere vleeswond met in totaal 7 hechtingen werden afgesloten.

Hierna liet de arts een röntgen foto nemen van haar voet. Al snel bleek het toch niet goed te zijn en Marilyn een scheur of breuk te hebben in haar kuitbeen, ter hoogte van haar enkel.

Iedereen en met name Marilyn moest zich even bij elkaar rapen om dit nieuws te verwerken. Na wat ruggespraak met de dienstdoende Orthopeed gaf de arts aan dat Marilyn waarschijnlijk geopereerd moest worden omdat de breuk ietwat verwijderd was en dit met schroeven gefixeerd moest worden. Dit had geen spoed, en onder voorwaarde dat de voet niet teveel belast zou worden, kon de vakantie worden voortgezet. Een operatie in Costa Rica kon ook, maar dat zag Marilyn uiteraard niet zitten.

Even later kwam de arts met een zwarte opblaasbare ski-schoen waarmee voet en been op 90 graden konden worden gefixeerd. Dit bleek een uitkomst, aangezien Marilyn zich hier beter en met aanzienlijk minder pijn mee kon verplaatsen. Tenslotte moest er worden afgerekend en keek Wim ook ietwat bedrukt … de medisch kosten moesten zeker zijn opgelopen tot ca. 1000,00. Dit bleek echter een meevaller, de chef van Will en Isaak nam alle kosten voor zijn rekening. Na afscheid te hebben genomen van het personeel, direct door naar de apotheek om 4 soorten medicijnen op te halen.

Toen door naar de ranch om onze auto op te halen en alhier afscheid genomen van Will en Isaak, 2 aardige gasten die ons naar omstandigheden goed hebben begeleid. Daarna even naar de winkel en wat gehakt voor hamburgers gekocht, die door Renate in het huisje werden klaargemaakt. De sfeer was nog wat bedrukt en Marilyn was zichtbaar aangedaan.

Rob en Renate toonde veel begrip, hielpen Marilyn maximaal en bleven nuchter & positief. Besluit was om het maar even per dag te bekijken en het reisschema op onderdelen aan te passen.

Was een bewogen dag …. tot morgen!