Toch nog maar een verkorte route naar de Vulkaan genomen en niet voor niets. Wat een bijzondere plek zo onderaan de vulkaan wandelend over het zwarte lavasteen.

Na deze drukke dag naar onze mooie bungalow terug.

De dames lekker zelf kokkerellen, bami met kip , mmmm. ‘S avonds lekker op het terras gezeten, onder het genot van een drankje genoten van de rust, in hoeverre dat kan met dit ‘maffe gezelschap’ 🤪

Prima geslapen vandaag, wel weer redelijk vroeg op. Het is gelukkig droog, maar wel wat grijs vandaag. Afspraak is om eerst even te ontbijten en informatie in te winnen over de bezienswaardigheden in de omgeving. Het huisje bevalt goed, dus tevens besloten om 3 nachten te blijven.

Iets over 8 komt een jonge vrouw in kledingdracht ons halen, het eten wordt tussen 8.00u en 8.30 geserveerd. Ze spreekt geen Engels, maar laat ons met vriendelijke gebaren weten dat we moeten komen. In tegenstelling tot Tortuguero, waar de stad er wat shaby bij stond, is hier alles tot in de puntjes verzorgt. De tuinen, de huisjes, alles staat er tiptop bij.

We werden ontvangen in een grote houten koloniale Lodge met indiaanse elementen. In de keuken stonden 3 vrouwen driftig te koken op een hout gestookt fornuis. We kregen een groot glas zuursap, een mok koffie en een bord met Costaricaanse lekkernijen. De vriendelijkheid, gastvrijheid, eigenlijk de gehele ambiance gaf ons het gevoel echt op vakantie te zijn.

Het programma van de dag is om eerst naar de La Fortuna Waterfall te gaan en daarna de Arenal Vulkaan te bedwingen. Als er tijd over zou zijn, dan gaan we wellicht nog even bubbelen in 1 van de lokale heetwaterbronnen.

De La Fortuna waterval zakt ongeveer 70-75 meter en bevindt zich aan de voet van de slapende Chato-vulkaan, ongeveer 5,5 km buiten de stad La Fortuna, vlakbij de Arenal-vulkaan. De waterval is omgeven door groen en in de vallei klinkt het felle getjilp van Sukkades. Om bij de voet van de waterval te komen, moesten we afdalen over diverse trappen (in totaal 500 treden) en bruggen. We waren duidelijk niet alleen . . . de waterval is een ware attractie voor toeristen.

Natuurlijk moest er gezwommen worden . . . en zwemmen was niet zonder gevaren. De waterval stort zich met veel geweld in de lagune en veroorzaakt verraderlijke stromingen. Op de bordjes stond ook aangegeven dat we de kleur van het water in de gaten moesten houden . . . wanneer het water bruin kleurt, is er een flash flood op komst . . . Diverse gards hielden de badgasten in de gaten en waarschuwden als ze te dicht in de buurt kwamen van de waterval.

Zoals al gebleken is uit de eerste blog in het Delfland, is Rob bepaald geen evenwichtskunstenaar. Ook nu viel hij over een gladde steen plat in het water en even later zat zijn voet beklemd tussen 2 keien.

Volop gelegenheid om te poedelen . . . Renate en Rob lagen klef te doen op een paar keien in een stroomversnelling en ook Marilyn verkoelde haar voeten in het water. Wimmie is op onderzoek verderop in de beek en zoekt naar bijzondere beestjes. Ook mooi om te zien hoe mensen paraderen en zich als ware fotomodellen met de waterval op de foto laten zetten.

Na het bezoek aan de waterval door naar Parc Silentio, waar er een track schijnt te zijn door het oerwoud richting de vulkaan. En ja hoor, we reden er direct en zonder omwegen naartoe. Na een entree bewijs te hebben gekocht, gingen we direct op pad. Het stroomde inmiddels van de regen, dus we hadden onze regen capes aan. Marilyn, Rob en Renate hadden een safari cape van de Etos . . . ik laat het aan de verbeelding van de lezer over hoe dit eruit zag en misschien later nog een foto.

De tocht begon heftig met een stijle klim . . . . niet veel later arriveerde we bij een parkeerplaats, waar we konden kiezen voor track 1, 3 of 4. We besloten track 1 te nemen omdat we hiermee sneller bij de vulkaan waren. De tocht liep dwars door de jungle, met veel kronkels, stijle afdalingen en de nodige klimpartijen. Alhoewel het bos er fantastisch uitzag, zagen we geen dieren.

Na 1 uur lopen kwamen we op een splitsing die we niet konden plaatsen en ook niet konden matchen met de plattegrond die we bij de entree hadden ontvangen. We besloten het bord “exit” te volgen en kwamen uit waar we begonnen waren.

Vandaag reizen we door naar La Fortuna. Een reis vanuit het zuidelijk puntje van Costa Rica naar het Noorden van ca. 256 km. In Nederland zou je hier 2,5 uur over doen, maar in Costa Rica doe je hier minimaal het dubbele over. Als we om 8.00u vertrekken, kunnen we in theorie dus 13.00u arriveren.

Dit keer hadden we 2 zoet en 2 hartig ontbijt besteld. Het hartig ontbijt bestond uit gebakken bananen, rijst met bonen, een gegrilde courgette en nog meer lekkere tapas. Het was misschien wat zwaar als ontbijt, maar vooruit.

De weg naar Cahuita verliep zoals verwacht moeizaam. Veel vrachtverkeer en de nodige opstoppingen en dit alles over een 2 baans weg. TomTom lag weer in de gratie, dus vooruit maar. Na ca. 3 uur rijden gingen we van de hoofdweg af en vervolgden we onze weg over smalle bergweggetjes. Het weer was ondertussen omgeslagen en het begon goed door te regenen. Inmiddels zaten we zo hoog in de bergen, dat wat eerst mis leek, de wolken bleken te zijn.

Er kwam geen eind aan de bergweggetjes en tot overmaat van ramp kwamen we ook nog achter een bus te zitten. Op 1 van de haarspeldbochten kwam er een auto de hoek om, die de bocht te ruim nam en bijna tegen ons aan knalde. Dankzij een manoeuvre van Wim en wat geluk, kwamen we er zonder deuken van af.

Onze bestemming La Fortuna lag volgens onze info aan grote vulkaan . . . de bergen gaven ons het idee in de richting te zitten. Maar niets bleek minder waar. We reden een enorm stad in wat dus La Fortuna moest zijn, er lande ook nog een vliegtuig . . . maar dit paste minder goed in ons beeld van La Fortuna. Toen ik Google Maps checkte bleken we weer terug te zijn in San José en hadden we dus ca. 100km omgereden. Het was inmiddels al 14.00u.

Dit bleek de ultieme test van het reisgezelschap. Rob was de eerste die de schuld kreeg, hij was immers de bijrijder. Rob wist zich er met een paar lullige opmerkingen aardig uit te praten. Toen kwam Renate in de spotlight, zij had immers TomTom ingesteld. Wim kwam als bestuurder uiteraard ook in beeld, hij had de verkeerde kant heen gestuurd en TomTom blindelings gevolgd. Om de sfeer goed te houden, werd uiteindelijk TomTom verantwoordelijk gehouden, die had ons immers al eens eerder letterlijk het bos had ingestuurd . . . . TomTom = DomDom.

We reden langs MCDonald, waar we eerst maar eens een meal hebben gescoord. Daarna nog 2,5 uur door naar La Fortuna, door de drukke avondspits, waar we pas 18.00u aankwamen. Het idee dat we nog niets hadden gereserveerd maakte ons wel een beetje nerveus. We hadden een aardige accommodatie op ons wensenlijstje, welke volgens Booking.com nog beschikbaar was. Hopelijk konden we het zo laat en zonder reservering vastleggen!?

En ja hoor, we troffen een aardige mevrouw, die ons direct naar de accommodatie wilde brengen . . . een schitterende 4 persoonsbungalow gelegen aan de voet van vulkaan Arenal. En gelukkig met een mooie keuken . . . zodat we zelf kunnen koken en wat gezonder kunnen eten. Tevens een net overdekt terras met uitzicht op de vulkaan, wat de huiskamer bleek te zijn 👌

Na een lekker hapje in de plaatselijke pizzeria terug gereden naar het huisje, even bijpraten en lekker maffen. De dag verliep anders dan gedacht … maar ons nieuwe stekkie stemde ons toch tevreden.

Slaap lekker!

We krijgen er geen genoeg van, de laatste avond met de gids de jungle in. Lichtjes op ons hoofd, Marilyn heel dicht bij de gids🤪en de rest erachter op zoek naar leven!

Veel kleine diersoorten gezien en gehoord. O.a. Een slang, bijzondere kikkers, spinnen, vlinders en aan het eind toch ook nog een luiaard😍

Een super dag als afsluiting in Tortuguero en morgen weer verder trekken.

Omdat gisteren grotendeels is besteed aan reizen, vandaag maar lekker relaxen en kijken wat er in de buurt is te zien.

We werden ca. 4.00 wakker gebruld door brulapen, een sinister geluid mag ik wel zeggen. Het gebrul van een aap in de omgeving werd beantwoord door nieuw gebrul verder op in de bush. Dit stimuleerde mij om maar even buiten te gaan kijken … en ja hoor verderop in de boomtoppen zag ik leven.

Als een klein kind popelde ik om op onderzoek te gaan, maar ik kon mijzelf beheersen …. ik was tenslotte niet alleen … eerst even ontbijten en daarna rustig aan, zoals afgesproken.

B&B Buena Suerte werd gerund door Simons en Beppe, een vriendelijk maar ietwat afstandelijk koppel, waarschijnlijk ook omdat ze zich niet in Engels verstaanbaar kunnen maken. De B&B had een mooie tuin, met plenty gelegenheid om te zitten en relaxen. We hadden een zoet ontbijt besteld met lekkere flensjes, croissants en andere zoetigheden, wat zeer goed smaakte!

Direct na het ontbijt zijn we gaan wandelen in de richting van de zee. Aan het einde van de straat stonden we al voor de ingang van een Cahuita National Parc, gelegen aan schitterende baai. Na een paar meters in de bush zaken we al de eerste kapucijnen apen die bijzonder dichtbij kwamen. Even later liep er een wasbeer over het pad … en een stukje verder op vonden we een plekke op het strand onder een gebogen Palm …. dit smaakte naar meer … we besloten terug te gaan, onze spullen te pakken en aan de baai te gaan liggen. Direct ook maar even wat pelnoten gekocht in de plaatselijke winkel … je weet maar nooit …

Eenmaal aangekomen en lekkere duik genomen en even gerelaxt. Onze ogen natuurlijk gericht op de bomen en jungle. Rob en ik besloten een stukje langs de baai en door het Parc te gaan wandelen. Een klein stukje verder kwamen we weer een wasbeer tegen die om eten kwam bedelen. We gooide wat olienoten naar hem toe, maar hij had trek in een belegde boterham en liep bedreigend op Rob af, die nog maar een paar noten gooide. Ik wist van eerdere ervaringen in Canada dat wasberen erg opdringerig en ook agressief konden zijn … een stapje terug dus maar.

De wasbeer zijn aandacht werd afgeleid door een groepje vrouwen met kleine kinderen. Hij wilde zelfs op de Picnic tafel springen waar de groep alle tassen had uitgestalt … wat een brutaliteit!! Het was ook wel grappig, maar toen het kleine jongetje zijn handje uitstak, viel de wasbeer aan en werd het jongetje genadeloos in zijn handje gebeten en zelfs een stukje meegetrokken 😱😱 het was een naar gezicht. Het jongetje was ontroostbaar en had een bloedende hand … toch maar even gevraagd of we konden helpen … maar er was genoeg aandacht en medische verzorging. Wat een K.. beesten die wasberen!

We liepen inmiddels over een pad door de Bush dat parallel liep aan het strand. Aan de andere kant van het pad lag een moeras met een kreek, waarin we een paar grote pijlstaart roggen zagen bewegen. Aan een bord dat even verderop bij het moeras, zagen we dat het menes was …. we zaten niet in de broekpolder … maar in een wild Parc.

Het pad liep verder door het oerwoud, langs de baai naar de punt waar volgens de locals een groot koraalrif lag met veel bijzondere vissen.

Omdat Rob en ik al een tijdje onderweg waren, besloten we om toch maar terug te keren, dit x langs de baai, alhoewel er op dit punt van een strand geen sprake meer was, het was een oerwoud van ongevallen bomen en grote bergen drijfhout … gaaf!!

Rob en ik klauterde over stronken & bomen, kropen onder takken en ploeterde door de zee. Ook hier maar even mijn eigen menselijke sporen uitgezet, en even lekker in de bosjes zitten poepen, wel zoals mijn hond Hummer dat altijd doet, door angstig om mij heen te kijken of de kust wel veilig is.

Een stukje verderop zat een wasbeer met 3 jongen aan een kokosnoot te peuzelen. De jongen schrokken van onze verschijning, maar mamma wasbeer was niet bang en ging vrolijk door met haar maal. De jongen keerde weer terug bij mamma en begonnen wat te spelen, terwijl mamma doorging met eten. We filmde het unieke tafereel minuten lang, totdat mamma wasbeer bedreigend onze kant op keek en agressief onze kant op bewoog, over een boom, totdat ze niet verder kon. Rob en ik deinsde naar achteren … klaar om een eventuele aanval af te slaan. Op het moment dat ik verder de zee in stapte hoorde ik Rob achter mij prevelen … “kunnen wasberen zwemmen wim?”.

Enigszins beduusd en geschrokken vervolgen we ons pad langs de kustlijn, we spraken na over wasberen, die er schattig uitzien, maar in praktijk valse krengen blijken te zijn 😀 Mamma wasbeer nemen we natuurlijk niets kwalijk …. maar toch. In ieder geval besloten we om bij het doen van onze behoefte niet meer met onze billen naar de jungle te gaan zitten.

Verderop liepen we langs een boom waar een luiaard zich had genesteld in de oksels van een boom. Het beest was zo goed gecamoufleerd, dat we zn kont niet konden onderscheiden van zn kop. Een stukje verderop zagen we de vrouwen en kinderen weer, die waren aangevallen door die muddefucker van een wasbeer. Het jongetje liep gelukkig lachend te spelen ….

In de verte zagen we Marilyn druk zwaaien dat we moesten komen …. met onze wasbeer ervaringen in het achterhoofd trokken we een sprintje om onze vrouwen eens heldhaftig te beschermen 😁.

Marilyn bleek idd net aangevallen te zijn door een wasbeer. Het beest had hun van achteren beslopen en was Marilyn haar handtas letterlijk ingedoken. Het idee dat de wasbeer haar paspoort zou jatten, maakte de dat ze op de tas was gedoken en de tas uit het dier zijn klauwen probeerde te trekken. Zou ontstond een tafereel waar Marilyn en de wasbeer samen stonden te trekken aan de handtas … en uiteraard won Marilyn het gevecht en droop de wasbeer af. Wellicht missen jullie Renate in dit verhaal …. dat klopt idd … ze was op zoek naar haar mobiel om foto’s te nemen 😂😂

Na de ervaringen te hebben uitgewisseld, miste Rob zijn shirt. Die zat samen met het brood in een Dirk vd Broek tas, toch?? De tas was nergens meer te bekennen … het zal toch niet?? Even verder achter een palmboom in de bosjes lag iets roods … en daarnaast zat een aap lekker te vreten. De tas was uit elkaar gescheurd en een stukje verderop lag Rob zn shirt.

Het alles leek op een samenwerking tussen de aap en de wasbeer om met het shirt van Rob en het paspoort van Marilyn het land uit te komen.

Dit gaf ons ook de kans om de aapjes wat olienoten te voeren, wat lukte … wat een mooie belevenis weer …

Vandaag vertrekken we uit Tortuguero …. onder het mom van “slapen is voor mietjes” hebben we vandaag 4.00u afgesproken om langs het strand te lopen en mamma turtles te spotten. Rob en Renate zijn stipt als hel … 1 minuut voor 4 staan ze klaar voor vertrek, terwijl ik mn schoenen nog moet zoeken. Mer is de wijste die blijft nog even liggen.

Het is pikdonker buiten, hoe gaan we in godsnaam onze weg vinden op het strand. En verlichting is verboden, dus …. onder het schijnsel van onze mobiel schermen konden we de weg enigszins vinden. We gingen rechts in de richting van het reservaat, toen ik het verhaal van de guide nog een keer afspeelde … die vertelde dat er aan de kant van het reservaat nog ca 40 jaguars leven. De jaguars jagen actief op de mamma turtles van 150kg die ze moeiteloos meenemen in de bomen om ze daar op te peuzelen. Ik had het bewijs gezien op een paar recente foto’s bij de entree van het reservaat. Dit beeld kwam te laat, we liepen al in de richting van het reservaat en ik wilde geen spelbreker en zeker geen watje lijken.

Aan de vloedlijn waar het zand was gladgestreken zaken we plentie verse sporen die we volgde tot de rand van de jungle. Hier zagen we diepe pas gegraven putten waar de mamma turtle de eitjes had gelegd (gemiddeld 150 per keer).

Op een paar plekken troffen we een groepje gieren aan, die zich tegoed deden aan de eieren die net niet diep genoeg waren verborgen. We hebben deze pokken beesten eerst maar eens verjaagd. Naast een schitterende donkere lucht met onweer boven de zee verder geen turtles te zien … zelfs geen baby turtles.

Na onszelf een beetje te hebben opgefrist, zijn we lekker gaan ontbijten bij de lokale bakker. Rob had zn strand stappers nog aan en trappelde direct de witte vloer onder met donker zand. Maar sportief genoeg werd de bezem gepakt en werd alles weer naar buiten geveegd … en kreeg de bakker ook nog veegles.

Direct na het ontbijt snel de spullen pakken en met de boot terug naar La Pavona … ca 1 uur varen door de jungle. Wederom een mooie reis met veel mooie plaatjes van leguanen en kaaimannen langs de oever van de rivier.

Na een bak koffie bij La Pavona zijn we met de auto op weg gegaan naar Cahuita. Rob had op het internet gelezen dat er deze week carnaval was in Limon, een dorp langs de route naar Cahuite. Gelukkig geen hobbelweggetjes onderweg, maar wel veel vrachtverkeer. Na 2 uur rijden toch maar even gestopt bij een lokaal wegrestaurant. Hier een tappas menu met lokale lekkernijen laten samenstellen door een vriendelijke ober.

Het laatste stukje naar Cahuita was een drama. Door werkzaamheden aan de weg en het vele vrachtverkeer een file van enkele kilometers en vertraging van minimaal 1,5 uur. De stad Limon zag er ook wat verpaupert uit … laten we hopen dat we de juiste beslissing hebben genomen om verder naar het zuiden af te reizen.

Hotel Suerto is een basic hippie hotel dat gerund wordt door een Italiaans echtpaar. Prima voor een paar dagen. Het dorp ziet er ietwat shabby uit, maar het eten is goed te doen. Tijdens het eten besloten om 2 nachten over te blijven en morgen lekker te relaxen, om overmorgen de lange reis af te leggen naar La Fortuna in het noorden van Costa Rica.

Het was een lange vermoeiende dag en gaan slapen ….

Vanmorgen 5.45 met Luis afgesproken om mee te gaan met kano trip. Omdat de biologische klok maar niet naar achteren wil gaan, om 5.00u alvast maar een wandeling gemaakt over het strand om baby turtles te spotten en een paar mooie foto’s te schieten.

De mooie ietwat mysterieuze ambiance maakte iets los in Rob en Renate en wat volgde was een romantisch momentje …..

Marilyn maakte ons aandachtig op diepe tractor achtige sporen in het zand van de zee naar de rand van de jungle …. en plots zagen we aan het sleepspoor en de peddel achtige vegen dat het de sporen waren van een grote mamma turtle!! Gaaf!! Maar helaas konden mamma en ook haar babies niet vinden.

Toch weer vroeg wakker dus om 5 uur liepen we al op het strand op zoek naar baby schildpadjes die hun eerste duik in zee gaan maken. Helaas voor niets.

Maar om 5.45 uur werden we opgehaald door onze gids ‘Luis’ voor een kanotocht door het National park op zoek naar de flora en fauna van Costa Rica.

Veel vogels, leguanen, een Luiaard, bomen planten en een prachtige bloemsoort waar we de naam niet van kunnen onthouden😊.

Luis stuurde ons nog even met de kano dichter naar de kant van ‘het oerwoud’ en ja hoor…. een kaaiman.

Het begon zachtjes te regenen en donderen maar monde uit in een hevige tropische bui. Helaas onze junglecapes niet bij ons🤣

10 uur weer thuis en het idee dat je al een hele dag op weg bent.

Dus, de dames lekker luieren en de mannen vissen in de zee. Relaxxxx

Na de lunch nog met zijn vieren door het National park. Overdag gebeurt daar niet zo veel. Maar op het laatst werden we toch nog verrast door rondslingerende apen, hoog in de toppen van de bomen🐒

Over het strand terug en opeens waren daar allemaal baby-turtles. Alleen was het nog te warm en hadden ze het zwaar. Een local kwam aangerend om deze kleintjes te helpen richting zee. Natuurlijk hielpen we mee.

Tortuguero is een klein dorp met ca 2000 inwoners gelegen tussen de Caribische zee en de Tortuguero rivier. Er rijden geen auto’s en scooters … alles gaat dus te voet of met de fiets. Door het dorp loopt een wandelpad dat is ingesloten door winkeltjes, restaurantjes, een kerkje en wat huizen.

Aan de wal troffen we een begeleider van het hotel genaamd Luis. En aardige vent die ons begeleide naar ons hotel. Al snel bleek Luis niet bij het hotel te horen, maar tours te organiseren. Waarschijnlijk had Luis een deal met het hotel.

Het hotel voldeed volledig aan de verwachting. Een fantastische ligging aan de zee, maar wel klein en primitief.

Eenmaal plaatsgenomen te hebben aan de tafel, stak Luis van wal met het assortiment aan tours. Luis praat meer dan goed voor hem is, zelfs meer dan Rob … Na wat onderhandelen kwam hij met een package deal die Renate handig misbruikte om korting te bedingen voor de kanotocht en de nachtwandeling.

Luis waarschuwde ons dat we niet te ver in zee mochten gaan, er was een sterke onderstroom waardoor nog gisteren iemand was verdronken. Dat voorbeeld was overtuigend genoeg om naar Luis te luisteren en max tot ons middel in de zee te gaan.

Na een verfrissende duik in de zee maakte we kennis met een paar grappige zwerfhonden die met ons mee wilde zwemmen …. schitterend dit … onze hondjes hadden hierbij moeten zijn 😀

En na onze eerste ervaringen in Tortuguero even opgefrist en lekker gaan eten bij het kleinste restaurantje zonder gasten … maar met een vriendelijke dame… en ook dit bleek een uitstekende keuze te zijn.

Het was een mooie dag …. we gaan slapen.

Na een heerlijk ontbijt in het hotel … met fruit, gebakken eieren, english pie, tropisch fruit, worstjes, en nog veel mee …. in een hoekje van het restaurant 3 afsluitbare bakjes gevonden om ook de rest van de dag door te komen. Door achteloos en stiekem veel op te scheppen, werden de bakjes gevuld. Renate viel wel wat op met een enorme berg fruit op haar bord. Typisch Nederlands weer … toen we wegliepen werden we betrapt door een groep Aziaten.

De route naar Tortuguero was niet makkelijk te vinden in TomTom. Toen maar gewoon een punt op de kaart ingetikt en gaan rijden. Tortuguero is ongeveer 3 uur rijden vanuit San José. Het verkeer in San José heeft grote overeenkomsten met het verkeer in Paramaribo, enorm chaotische en druk … alleen in Costa Roca rijden ze gewoon rechts.

Het verschil wordt duidelijk als we de stad uitrijden over een nette geasfalteerde provinciale tweebaansweg. Op 100km van Tortuguero stuurde TomTom ons een onverharde weg op … mmmm nog 100km over deze hobbelwegen??

Niet veel later reden we tussen enorme bananenplantages. De trossen bananen waren afgedekt met doeken. Tussen de bananenpalmen liep een heel netwerk aan paden waar de trossen werden geoogst en getransporteerd. De trossen weren vervoerd mbv een soort kabelbaan die werd voorgetrokken door een jonge Costaricaan. En de slagbomen over de weg bleken bananenophaalbruggen te zijn 😀

Na een half uur hobbelen over de rotsachtige hobbelwegen, reden we steeds verder het oerwoud in en werden de paadjes alsmaar smaller en slechter. Toen we volgens TomTom in niemandsland waren aangekomen, hebben we toch maar aan een kleine Costaricaan staande gehouden die zich met een oude fiets probeerde te verplaatsen over de hobbelige weg. Op de vraag “is Tortuguero in this direction?” .. ondersteund met de nodige gebarentaal … schudde hij beslissend zijn hoofd … we zaten verkeerd en moesten terug.

Aangezien de veerboot naar Tortuguero om uiterlijk 12.45 zou vertrekken en het inmiddels over twaalven was leek een tijdige aankomst niet meer haalbaar. We zouden het niet halen en dus moeten wachten …. Toen maar over naar Google maps die ons een iets andere richting op stuurde. Renate had inmiddels een ander adres in TomTom ingevoerd … wat ons dezelfde kant heen stuurde. En de aankomsttijd werd ook steeds beter en leek inmiddels weer haalbaar. Goddank kwamen we niet veel later op een verharde weg en arriveerde we op tijd op de parkeerplaats.

Het Kamphuis lag aan de rivier waar we zouden vertrekken. Het was mooi ingericht met koloniale tafels en stoelen. Niet veel later zaten we in de boot naar Tortuguero … dwars door de jungle waar we langs de oevers al diverse dieren zagen …. een kaaiman, leguanen, beo’s, papegaaien, vlinders, etc.