Prima geslapen vandaag, wel weer redelijk vroeg op. Het is gelukkig droog, maar wel wat grijs vandaag. Afspraak is om eerst even te ontbijten en informatie in te winnen over de bezienswaardigheden in de omgeving. Het huisje bevalt goed, dus tevens besloten om 3 nachten te blijven.
Iets over 8 komt een jonge vrouw in kledingdracht ons halen, het eten wordt tussen 8.00u en 8.30 geserveerd. Ze spreekt geen Engels, maar laat ons met vriendelijke gebaren weten dat we moeten komen. In tegenstelling tot Tortuguero, waar de stad er wat shaby bij stond, is hier alles tot in de puntjes verzorgt. De tuinen, de huisjes, alles staat er tiptop bij.
We werden ontvangen in een grote houten koloniale Lodge met indiaanse elementen. In de keuken stonden 3 vrouwen driftig te koken op een hout gestookt fornuis. We kregen een groot glas zuursap, een mok koffie en een bord met Costaricaanse lekkernijen. De vriendelijkheid, gastvrijheid, eigenlijk de gehele ambiance gaf ons het gevoel echt op vakantie te zijn.
Het programma van de dag is om eerst naar de La Fortuna Waterfall te gaan en daarna de Arenal Vulkaan te bedwingen. Als er tijd over zou zijn, dan gaan we wellicht nog even bubbelen in 1 van de lokale heetwaterbronnen.
De La Fortuna waterval zakt ongeveer 70-75 meter en bevindt zich aan de voet van de slapende Chato-vulkaan, ongeveer 5,5 km buiten de stad La Fortuna, vlakbij de Arenal-vulkaan. De waterval is omgeven door groen en in de vallei klinkt het felle getjilp van Sukkades. Om bij de voet van de waterval te komen, moesten we afdalen over diverse trappen (in totaal 500 treden) en bruggen. We waren duidelijk niet alleen . . . de waterval is een ware attractie voor toeristen.
Natuurlijk moest er gezwommen worden . . . en zwemmen was niet zonder gevaren. De waterval stort zich met veel geweld in de lagune en veroorzaakt verraderlijke stromingen. Op de bordjes stond ook aangegeven dat we de kleur van het water in de gaten moesten houden . . . wanneer het water bruin kleurt, is er een flash flood op komst . . . Diverse gards hielden de badgasten in de gaten en waarschuwden als ze te dicht in de buurt kwamen van de waterval.
Zoals al gebleken is uit de eerste blog in het Delfland, is Rob bepaald geen evenwichtskunstenaar. Ook nu viel hij over een gladde steen plat in het water en even later zat zijn voet beklemd tussen 2 keien.
Volop gelegenheid om te poedelen . . . Renate en Rob lagen klef te doen op een paar keien in een stroomversnelling en ook Marilyn verkoelde haar voeten in het water. Wimmie is op onderzoek verderop in de beek en zoekt naar bijzondere beestjes. Ook mooi om te zien hoe mensen paraderen en zich als ware fotomodellen met de waterval op de foto laten zetten.
Na het bezoek aan de waterval door naar Parc Silentio, waar er een track schijnt te zijn door het oerwoud richting de vulkaan. En ja hoor, we reden er direct en zonder omwegen naartoe. Na een entree bewijs te hebben gekocht, gingen we direct op pad. Het stroomde inmiddels van de regen, dus we hadden onze regen capes aan. Marilyn, Rob en Renate hadden een safari cape van de Etos . . . ik laat het aan de verbeelding van de lezer over hoe dit eruit zag en misschien later nog een foto.
De tocht begon heftig met een stijle klim . . . . niet veel later arriveerde we bij een parkeerplaats, waar we konden kiezen voor track 1, 3 of 4. We besloten track 1 te nemen omdat we hiermee sneller bij de vulkaan waren. De tocht liep dwars door de jungle, met veel kronkels, stijle afdalingen en de nodige klimpartijen. Alhoewel het bos er fantastisch uitzag, zagen we geen dieren.
Na 1 uur lopen kwamen we op een splitsing die we niet konden plaatsen en ook niet konden matchen met de plattegrond die we bij de entree hadden ontvangen. We besloten het bord “exit” te volgen en kwamen uit waar we begonnen waren.
Buren trip Costa Rica 