13-10 Horse back riding & spoedeisende hulp

Afgelopen dagen even geen nieuwe blogs, vanwege turbulente paardenrit vandaag.

De dag begint goed, het was bewolkt maar droog en de afspraak was dat we vandaag gingen paardrijden, een zeer populaire activiteit hier in La Fortuna. Er zijn diverse tracks rond de vulkaan en verschillende aanbieders van Horse back riding.

We besloten richting het national Parc Arenal te rijden en onderweg een geschikte aanbieder te selecteren. We kwamen uit bij Don Carlos en troffen hier Will, een jonge zeer vriendelijke Costaricaan. Na een beetje afdingen hadden we een deal voor 4 personen. Om 13.30 zou de tour aanvangen … waarschijnlijk alleen voor ons vieren.

Eerst nog even wat boodschapjes doen bij de plaatselijke supermarkt en thuis lunchen … Na de lunch terug naar Don Carlos waar de paarden al klaar stonden.

Rob zat op Tarzan, Renate op Blacky, Marilyn op Gato en ikke op Lucifero … wat voor mijn gevoel afgeleid was van Lucifer … in de bijbel bekend als de duivel. Renate maakte de opmerking dat Lucifero zn oren maar achteren stonden en dat het dier dus geïrriteerd leek. Onze paardenfluisteraar Will gaf aan dat hij gewoon graag wilde vertrekken.

Bij vertrek melde Will dat hij niet meeging, maar dat zijn collega Isaak ons zou begeleiden. Isaak kwam na een paar minuten aanscheuren en bleek ook een hele vriendelijke vlotte gozer te zijn.

De tocht begon ietwat ontwenning, alleen Renate liep als ervaren ruiter direct voorop. Marilyn ging ook goed, ze zat kaarsrecht op het paard en leek geen greintje angst te hebben. Wim wilde teveel sturen, wat Lucifero niet leuk vondt. Rob had wat weg van Averell, de langste, hongerigste en lompste Ruiter van de Daltons.

De tocht was fantastisch en voerde door een schilderachtig landschap, door beekjes, bossen en door weilanden.

Onderweg kwamen we een luiaard tegen, die onderweg was naar beneden. Luiaards vertelde Isaak zaten ca 6 dagen in de bomen en kwamen 1 dag naar beneden om te poepen. Rob reageerde direct met de opmerking … “bij jou is dat precies andersom Wim”.

Isaak reed afwisselend voorop en achterop en hield ons goed in de gaten. Zodra we een weide binnenliepen, opende opende hij het hekje, zodat we er allemaal door konden. Lucifero het paard van Wim bleef geïrriteerd en bokte een aantal keer tijdens het lopen.

We liepen een heuvel op, toen het misging … Lucifero trapte naar achteren in de richting van het paard van Marilyn, die daardoor steigerde, waardoor Marilyn ervan af viel en in het prikkeldraad terecht kwam. Direct begon ook Lucifero, het paard van Wim, te steigeren, waardoor Wim haaks op het paard kwam te zitten en er ook bijna vanaf viel.

Het was direct duidelijk dat het ernstig was, Marilyn gilde, had veel pijn aan haar benen en verloor veel bloed. Ze bleek vele schrammen en een serieuze diepe vleeswond te hebben aan de binnenkant van haar rechterarm. Daarnaast had ze veel pijn aan haar rechterbeen, waarop ze amper kon lopen. Goddank was ze niet getrapt of geraakt door het paard.

De schade bleek serieus en het werd duidelijk dat er er medische hulp moest komen. Isaak was ook in paniek en was direct aan het bellen. Rob wist niet goed hij van het paard moest komen en keek hulpeloos in de rondte. Op aanwijzing van Isaak, begeleide Wim en Renate Marilyn de heuvel op in de richting van een huisje.

Hierna ging het allemaal snel en zaten we na 10 min bij de spoedeisende hulp Unimed in La Fortuna, wat later een privé instelling bleek te zijn. Will en Isaak bleven bij ons en zaten met een bedrukt gezicht te wachten op de diagnose.

De kliniek oogde wat primitief maar wel professioneel. Marilyn gedroeg zich kranig en rustig. Een vriendelijke ietwat dikkige assistent maakte de wond schoon en fluisterde geruststellende Spaanse woorden.

Niet veel later arriveerde de opgeroepen arts … een jonge vent met lang haar en een heldere blik in zijn ogen. De man sprak vloeiend Engels en stelde diagnose. Hij had een goede binnenkomer toen hij aangaf niet te geloven dat Marilyn 52 was … hij schatte haar 39 …. DE slijmbal!

De arts handelende als een professional en desinfecteerde de wonden zorgvuldig met diverse middelen. Ze had geluk gehad volgens de arts, onder in de wond lag de slagader, die we zichtbaar op het ritme van de hartslag op- en neer zagen bewegen. Marilyn kreeg een plaatselijke verdoving, waarna de grote en wat kleinere vleeswond met in totaal 7 hechtingen werden afgesloten.

Hierna liet de arts een röntgen foto nemen van haar voet. Al snel bleek het toch niet goed te zijn en Marilyn een scheur of breuk te hebben in haar kuitbeen, ter hoogte van haar enkel.

Iedereen en met name Marilyn moest zich even bij elkaar rapen om dit nieuws te verwerken. Na wat ruggespraak met de dienstdoende Orthopeed gaf de arts aan dat Marilyn waarschijnlijk geopereerd moest worden omdat de breuk ietwat verwijderd was en dit met schroeven gefixeerd moest worden. Dit had geen spoed, en onder voorwaarde dat de voet niet teveel belast zou worden, kon de vakantie worden voortgezet. Een operatie in Costa Rica kon ook, maar dat zag Marilyn uiteraard niet zitten.

Even later kwam de arts met een zwarte opblaasbare ski-schoen waarmee voet en been op 90 graden konden worden gefixeerd. Dit bleek een uitkomst, aangezien Marilyn zich hier beter en met aanzienlijk minder pijn mee kon verplaatsen. Tenslotte moest er worden afgerekend en keek Wim ook ietwat bedrukt … de medisch kosten moesten zeker zijn opgelopen tot ca. 1000,00. Dit bleek echter een meevaller, de chef van Will en Isaak nam alle kosten voor zijn rekening. Na afscheid te hebben genomen van het personeel, direct door naar de apotheek om 4 soorten medicijnen op te halen.

Toen door naar de ranch om onze auto op te halen en alhier afscheid genomen van Will en Isaak, 2 aardige gasten die ons naar omstandigheden goed hebben begeleid. Daarna even naar de winkel en wat gehakt voor hamburgers gekocht, die door Renate in het huisje werden klaargemaakt. De sfeer was nog wat bedrukt en Marilyn was zichtbaar aangedaan.

Rob en Renate toonde veel begrip, hielpen Marilyn maximaal en bleven nuchter & positief. Besluit was om het maar even per dag te bekijken en het reisschema op onderdelen aan te passen.

Was een bewogen dag …. tot morgen!