Omdat gisteren grotendeels is besteed aan reizen, vandaag maar lekker relaxen en kijken wat er in de buurt is te zien.

We werden ca. 4.00 wakker gebruld door brulapen, een sinister geluid mag ik wel zeggen. Het gebrul van een aap in de omgeving werd beantwoord door nieuw gebrul verder op in de bush. Dit stimuleerde mij om maar even buiten te gaan kijken … en ja hoor verderop in de boomtoppen zag ik leven.

Als een klein kind popelde ik om op onderzoek te gaan, maar ik kon mijzelf beheersen …. ik was tenslotte niet alleen … eerst even ontbijten en daarna rustig aan, zoals afgesproken.

B&B Buena Suerte werd gerund door Simons en Beppe, een vriendelijk maar ietwat afstandelijk koppel, waarschijnlijk ook omdat ze zich niet in Engels verstaanbaar kunnen maken. De B&B had een mooie tuin, met plenty gelegenheid om te zitten en relaxen. We hadden een zoet ontbijt besteld met lekkere flensjes, croissants en andere zoetigheden, wat zeer goed smaakte!

Direct na het ontbijt zijn we gaan wandelen in de richting van de zee. Aan het einde van de straat stonden we al voor de ingang van een Cahuita National Parc, gelegen aan schitterende baai. Na een paar meters in de bush zaken we al de eerste kapucijnen apen die bijzonder dichtbij kwamen. Even later liep er een wasbeer over het pad … en een stukje verder op vonden we een plekke op het strand onder een gebogen Palm …. dit smaakte naar meer … we besloten terug te gaan, onze spullen te pakken en aan de baai te gaan liggen. Direct ook maar even wat pelnoten gekocht in de plaatselijke winkel … je weet maar nooit …

Eenmaal aangekomen en lekkere duik genomen en even gerelaxt. Onze ogen natuurlijk gericht op de bomen en jungle. Rob en ik besloten een stukje langs de baai en door het Parc te gaan wandelen. Een klein stukje verder kwamen we weer een wasbeer tegen die om eten kwam bedelen. We gooide wat olienoten naar hem toe, maar hij had trek in een belegde boterham en liep bedreigend op Rob af, die nog maar een paar noten gooide. Ik wist van eerdere ervaringen in Canada dat wasberen erg opdringerig en ook agressief konden zijn … een stapje terug dus maar.

De wasbeer zijn aandacht werd afgeleid door een groepje vrouwen met kleine kinderen. Hij wilde zelfs op de Picnic tafel springen waar de groep alle tassen had uitgestalt … wat een brutaliteit!! Het was ook wel grappig, maar toen het kleine jongetje zijn handje uitstak, viel de wasbeer aan en werd het jongetje genadeloos in zijn handje gebeten en zelfs een stukje meegetrokken 😱😱 het was een naar gezicht. Het jongetje was ontroostbaar en had een bloedende hand … toch maar even gevraagd of we konden helpen … maar er was genoeg aandacht en medische verzorging. Wat een K.. beesten die wasberen!

We liepen inmiddels over een pad door de Bush dat parallel liep aan het strand. Aan de andere kant van het pad lag een moeras met een kreek, waarin we een paar grote pijlstaart roggen zagen bewegen. Aan een bord dat even verderop bij het moeras, zagen we dat het menes was …. we zaten niet in de broekpolder … maar in een wild Parc.

Het pad liep verder door het oerwoud, langs de baai naar de punt waar volgens de locals een groot koraalrif lag met veel bijzondere vissen.

Omdat Rob en ik al een tijdje onderweg waren, besloten we om toch maar terug te keren, dit x langs de baai, alhoewel er op dit punt van een strand geen sprake meer was, het was een oerwoud van ongevallen bomen en grote bergen drijfhout … gaaf!!

Rob en ik klauterde over stronken & bomen, kropen onder takken en ploeterde door de zee. Ook hier maar even mijn eigen menselijke sporen uitgezet, en even lekker in de bosjes zitten poepen, wel zoals mijn hond Hummer dat altijd doet, door angstig om mij heen te kijken of de kust wel veilig is.

Een stukje verderop zat een wasbeer met 3 jongen aan een kokosnoot te peuzelen. De jongen schrokken van onze verschijning, maar mamma wasbeer was niet bang en ging vrolijk door met haar maal. De jongen keerde weer terug bij mamma en begonnen wat te spelen, terwijl mamma doorging met eten. We filmde het unieke tafereel minuten lang, totdat mamma wasbeer bedreigend onze kant op keek en agressief onze kant op bewoog, over een boom, totdat ze niet verder kon. Rob en ik deinsde naar achteren … klaar om een eventuele aanval af te slaan. Op het moment dat ik verder de zee in stapte hoorde ik Rob achter mij prevelen … “kunnen wasberen zwemmen wim?”.

Enigszins beduusd en geschrokken vervolgen we ons pad langs de kustlijn, we spraken na over wasberen, die er schattig uitzien, maar in praktijk valse krengen blijken te zijn 😀 Mamma wasbeer nemen we natuurlijk niets kwalijk …. maar toch. In ieder geval besloten we om bij het doen van onze behoefte niet meer met onze billen naar de jungle te gaan zitten.

Verderop liepen we langs een boom waar een luiaard zich had genesteld in de oksels van een boom. Het beest was zo goed gecamoufleerd, dat we zn kont niet konden onderscheiden van zn kop. Een stukje verderop zagen we de vrouwen en kinderen weer, die waren aangevallen door die muddefucker van een wasbeer. Het jongetje liep gelukkig lachend te spelen ….

In de verte zagen we Marilyn druk zwaaien dat we moesten komen …. met onze wasbeer ervaringen in het achterhoofd trokken we een sprintje om onze vrouwen eens heldhaftig te beschermen 😁.

Marilyn bleek idd net aangevallen te zijn door een wasbeer. Het beest had hun van achteren beslopen en was Marilyn haar handtas letterlijk ingedoken. Het idee dat de wasbeer haar paspoort zou jatten, maakte de dat ze op de tas was gedoken en de tas uit het dier zijn klauwen probeerde te trekken. Zou ontstond een tafereel waar Marilyn en de wasbeer samen stonden te trekken aan de handtas … en uiteraard won Marilyn het gevecht en droop de wasbeer af. Wellicht missen jullie Renate in dit verhaal …. dat klopt idd … ze was op zoek naar haar mobiel om foto’s te nemen 😂😂

Na de ervaringen te hebben uitgewisseld, miste Rob zijn shirt. Die zat samen met het brood in een Dirk vd Broek tas, toch?? De tas was nergens meer te bekennen … het zal toch niet?? Even verder achter een palmboom in de bosjes lag iets roods … en daarnaast zat een aap lekker te vreten. De tas was uit elkaar gescheurd en een stukje verderop lag Rob zn shirt.

Het alles leek op een samenwerking tussen de aap en de wasbeer om met het shirt van Rob en het paspoort van Marilyn het land uit te komen.

Dit gaf ons ook de kans om de aapjes wat olienoten te voeren, wat lukte … wat een mooie belevenis weer …

Vandaag vertrekken we uit Tortuguero …. onder het mom van “slapen is voor mietjes” hebben we vandaag 4.00u afgesproken om langs het strand te lopen en mamma turtles te spotten. Rob en Renate zijn stipt als hel … 1 minuut voor 4 staan ze klaar voor vertrek, terwijl ik mn schoenen nog moet zoeken. Mer is de wijste die blijft nog even liggen.

Het is pikdonker buiten, hoe gaan we in godsnaam onze weg vinden op het strand. En verlichting is verboden, dus …. onder het schijnsel van onze mobiel schermen konden we de weg enigszins vinden. We gingen rechts in de richting van het reservaat, toen ik het verhaal van de guide nog een keer afspeelde … die vertelde dat er aan de kant van het reservaat nog ca 40 jaguars leven. De jaguars jagen actief op de mamma turtles van 150kg die ze moeiteloos meenemen in de bomen om ze daar op te peuzelen. Ik had het bewijs gezien op een paar recente foto’s bij de entree van het reservaat. Dit beeld kwam te laat, we liepen al in de richting van het reservaat en ik wilde geen spelbreker en zeker geen watje lijken.

Aan de vloedlijn waar het zand was gladgestreken zaken we plentie verse sporen die we volgde tot de rand van de jungle. Hier zagen we diepe pas gegraven putten waar de mamma turtle de eitjes had gelegd (gemiddeld 150 per keer).

Op een paar plekken troffen we een groepje gieren aan, die zich tegoed deden aan de eieren die net niet diep genoeg waren verborgen. We hebben deze pokken beesten eerst maar eens verjaagd. Naast een schitterende donkere lucht met onweer boven de zee verder geen turtles te zien … zelfs geen baby turtles.

Na onszelf een beetje te hebben opgefrist, zijn we lekker gaan ontbijten bij de lokale bakker. Rob had zn strand stappers nog aan en trappelde direct de witte vloer onder met donker zand. Maar sportief genoeg werd de bezem gepakt en werd alles weer naar buiten geveegd … en kreeg de bakker ook nog veegles.

Direct na het ontbijt snel de spullen pakken en met de boot terug naar La Pavona … ca 1 uur varen door de jungle. Wederom een mooie reis met veel mooie plaatjes van leguanen en kaaimannen langs de oever van de rivier.

Na een bak koffie bij La Pavona zijn we met de auto op weg gegaan naar Cahuita. Rob had op het internet gelezen dat er deze week carnaval was in Limon, een dorp langs de route naar Cahuite. Gelukkig geen hobbelweggetjes onderweg, maar wel veel vrachtverkeer. Na 2 uur rijden toch maar even gestopt bij een lokaal wegrestaurant. Hier een tappas menu met lokale lekkernijen laten samenstellen door een vriendelijke ober.

Het laatste stukje naar Cahuita was een drama. Door werkzaamheden aan de weg en het vele vrachtverkeer een file van enkele kilometers en vertraging van minimaal 1,5 uur. De stad Limon zag er ook wat verpaupert uit … laten we hopen dat we de juiste beslissing hebben genomen om verder naar het zuiden af te reizen.

Hotel Suerto is een basic hippie hotel dat gerund wordt door een Italiaans echtpaar. Prima voor een paar dagen. Het dorp ziet er ietwat shabby uit, maar het eten is goed te doen. Tijdens het eten besloten om 2 nachten over te blijven en morgen lekker te relaxen, om overmorgen de lange reis af te leggen naar La Fortuna in het noorden van Costa Rica.

Het was een lange vermoeiende dag en gaan slapen ….

Vanmorgen 5.45 met Luis afgesproken om mee te gaan met kano trip. Omdat de biologische klok maar niet naar achteren wil gaan, om 5.00u alvast maar een wandeling gemaakt over het strand om baby turtles te spotten en een paar mooie foto’s te schieten.

De mooie ietwat mysterieuze ambiance maakte iets los in Rob en Renate en wat volgde was een romantisch momentje …..

Marilyn maakte ons aandachtig op diepe tractor achtige sporen in het zand van de zee naar de rand van de jungle …. en plots zagen we aan het sleepspoor en de peddel achtige vegen dat het de sporen waren van een grote mamma turtle!! Gaaf!! Maar helaas konden mamma en ook haar babies niet vinden.

Tortuguero is een klein dorp met ca 2000 inwoners gelegen tussen de Caribische zee en de Tortuguero rivier. Er rijden geen auto’s en scooters … alles gaat dus te voet of met de fiets. Door het dorp loopt een wandelpad dat is ingesloten door winkeltjes, restaurantjes, een kerkje en wat huizen.

Aan de wal troffen we een begeleider van het hotel genaamd Luis. En aardige vent die ons begeleide naar ons hotel. Al snel bleek Luis niet bij het hotel te horen, maar tours te organiseren. Waarschijnlijk had Luis een deal met het hotel.

Het hotel voldeed volledig aan de verwachting. Een fantastische ligging aan de zee, maar wel klein en primitief.

Eenmaal plaatsgenomen te hebben aan de tafel, stak Luis van wal met het assortiment aan tours. Luis praat meer dan goed voor hem is, zelfs meer dan Rob … Na wat onderhandelen kwam hij met een package deal die Renate handig misbruikte om korting te bedingen voor de kanotocht en de nachtwandeling.

Luis waarschuwde ons dat we niet te ver in zee mochten gaan, er was een sterke onderstroom waardoor nog gisteren iemand was verdronken. Dat voorbeeld was overtuigend genoeg om naar Luis te luisteren en max tot ons middel in de zee te gaan.

Na een verfrissende duik in de zee maakte we kennis met een paar grappige zwerfhonden die met ons mee wilde zwemmen …. schitterend dit … onze hondjes hadden hierbij moeten zijn 😀

En na onze eerste ervaringen in Tortuguero even opgefrist en lekker gaan eten bij het kleinste restaurantje zonder gasten … maar met een vriendelijke dame… en ook dit bleek een uitstekende keuze te zijn.

Het was een mooie dag …. we gaan slapen.

Na een heerlijk ontbijt in het hotel … met fruit, gebakken eieren, english pie, tropisch fruit, worstjes, en nog veel mee …. in een hoekje van het restaurant 3 afsluitbare bakjes gevonden om ook de rest van de dag door te komen. Door achteloos en stiekem veel op te scheppen, werden de bakjes gevuld. Renate viel wel wat op met een enorme berg fruit op haar bord. Typisch Nederlands weer … toen we wegliepen werden we betrapt door een groep Aziaten.

De route naar Tortuguero was niet makkelijk te vinden in TomTom. Toen maar gewoon een punt op de kaart ingetikt en gaan rijden. Tortuguero is ongeveer 3 uur rijden vanuit San José. Het verkeer in San José heeft grote overeenkomsten met het verkeer in Paramaribo, enorm chaotische en druk … alleen in Costa Roca rijden ze gewoon rechts.

Het verschil wordt duidelijk als we de stad uitrijden over een nette geasfalteerde provinciale tweebaansweg. Op 100km van Tortuguero stuurde TomTom ons een onverharde weg op … mmmm nog 100km over deze hobbelwegen??

Niet veel later reden we tussen enorme bananenplantages. De trossen bananen waren afgedekt met doeken. Tussen de bananenpalmen liep een heel netwerk aan paden waar de trossen werden geoogst en getransporteerd. De trossen weren vervoerd mbv een soort kabelbaan die werd voorgetrokken door een jonge Costaricaan. En de slagbomen over de weg bleken bananenophaalbruggen te zijn 😀

Na een half uur hobbelen over de rotsachtige hobbelwegen, reden we steeds verder het oerwoud in en werden de paadjes alsmaar smaller en slechter. Toen we volgens TomTom in niemandsland waren aangekomen, hebben we toch maar aan een kleine Costaricaan staande gehouden die zich met een oude fiets probeerde te verplaatsen over de hobbelige weg. Op de vraag “is Tortuguero in this direction?” .. ondersteund met de nodige gebarentaal … schudde hij beslissend zijn hoofd … we zaten verkeerd en moesten terug.

Aangezien de veerboot naar Tortuguero om uiterlijk 12.45 zou vertrekken en het inmiddels over twaalven was leek een tijdige aankomst niet meer haalbaar. We zouden het niet halen en dus moeten wachten …. Toen maar over naar Google maps die ons een iets andere richting op stuurde. Renate had inmiddels een ander adres in TomTom ingevoerd … wat ons dezelfde kant heen stuurde. En de aankomsttijd werd ook steeds beter en leek inmiddels weer haalbaar. Goddank kwamen we niet veel later op een verharde weg en arriveerde we op tijd op de parkeerplaats.

Het Kamphuis lag aan de rivier waar we zouden vertrekken. Het was mooi ingericht met koloniale tafels en stoelen. Niet veel later zaten we in de boot naar Tortuguero … dwars door de jungle waar we langs de oevers al diverse dieren zagen …. een kaaiman, leguanen, beo’s, papegaaien, vlinders, etc.

5.30 en klaarwakker😳, terwijl we toch gisteren 24 uur wakker zijn geweest en een heerlijk bed hadden.

Maar goed, vandaag gaat het echt beginnen. Straks met de auto naar de boot voor een mooie boottocht naar National park Tortuguero!

Ennnn… het zonnetje schijnt

Na een vlucht van 11u zijn we aangekomen in San José. Met de pendelbus naar autoverhuurbedrijf Sixt waar onze bolide staat te wachten. Aangezien we allen traumatische ervaringen hebben met verhuurbedrijven, staan we op scherp …. en ja hoor … er was volgens de goede man niet betaald voor een extra bestuurder (Renate) … Na een discussie werden we verbonden met rentalcars, waar we de auto hadden gehuurd.

Na een hoop gezeik verloren we de discussie en wilde man me ook nog eens een aanvullende verzekering aansmeren, terwijl we al het complete verzekeringspakket bij rentelcars hadden afgesloten. Maar over de auto niets te klagen … een dikke Mitsubishi Montero 4×4 😀

Hotel Barcelo ziet er ook alleraardigst uit … ff lekker opfrissen en daarna wat eten …

We zijn wel erg moe naar zo’n lange reis en gaan naar bed … welterusten!

Jammer weer … AirFrance is vertraagd .. ons vliegtuig naar Parijs vertrekt ruim een half uur later …

Maar geen probleem natuurlijk, de sfeer zit er goed in en Rob blijft ratelen over van alles en nog wat … business as usual 😉

Het vliegtuig zit volledig vol en iedereen zit op een andere plek. Een aardige Franse stewardess regelt nog even snel dat Renate en Marilyn naast elkaar mogen zitten.

Direct vroeg ik de stewardess of Rob misschien naast haar kon zitten en of ze dat misschien kon regelen. Ze begon te lachen, plofte op een stoel en gaf aan “off duty” te zijn … Rob mocht er naast komen zitten … maar zat zich te schamen.

Hierna vertelde Rob de stewardess dat ik een professioneel danser was en liet hij het dans filmpje zien … jammer dit …

Tot in Parijs!

2×250 dollar pinnen voor de pot, kan niet moeilijk zijn … maar bij Wim lukt het niet. 240 is wel mogelijk … dus staan Wim en Marilyn nu 10 euro in de min. Als tegenprestatie doet Wim op verzoek van Rob een dansje op Schiphol …